تغافل بدتر از تجاوز

سلطان فقيه و محمود افغان

سحابي، حيف شد

و بارون درخت‌نشين كه به نظرم آن را مي‌توان پدربزرگ رياليسم جادويي به حساب آورد. از همه بهتر كتاب بچه‌هاي نيمه‌شب بود از سلمان رشدي كه به خاطر ترجمه‌ي آن از وزارت فرهنگي كه وزيرش خاتمي بود مهدي سحابي جايزه هم گرفت. هر چند بعدها با انتشار آيات شيطاني، خاتمي فحش خورد و كتاب بچه‌هاي نيمه‌شب ديگر تجديد چاپ نشد.

هميشه مي‌گفتم كاش مي‌شد سحابي آيات شيطاني را ترجمه كند تا خواندن آن را با زبان فارسي سحابي‌نوشت تجربه كنيم. آن وقت كساني كه پيگير فتوا و قتل بودند حداقل مي دانستند چه چيزي را محكوم كرده‌اند و مي‌كنند. اما حالا با مرگ مهدي سحابي حيف كه اين آرزو را به گور خواهم برد.

حالا ديگر من مي‌مانم و در جستجوي زمان از دست رفته كه هنوز فرصت هست لذت خواندن آن را به لطف ترجمه‌ي سحابي به دست آورم اگر البته عمر كفاف دهد و مثل آرزوي قبلي سرنوشتش به گور منتهي نشود.

پ.ن. ظاهرا كتاب آيات شيطاني سلمان رشدي را سحابي ترجمه كرده بوده ولي آن را منتشر نكرده است، كاش اين ترجمه منتشر شود.

سيزده به در پاييزي

اي آسمان ببار

سناتور، سردار، بيت، دربار

ببار

ناموس نظام

گاوداري معكوس

تجاوز به عكاس جنگ

برادر چاوز رفيق احمدي‌نژاد

بولدوزر رهبر

عطاري نظام چيزي جز حلقه‌هاي پنهان سپاه نيست. سپاهي كه در روزهاي پراضطراب رهبر بعد از هجده تير به او گفته بودند اگر نمي‌تواني بساط آشوب‌ها را جمع كني ما خودمان دست به كار مي‌شويم و چنين هم كردند. از آن روز به بعد بود كه كم‌كم خامنه‌اي راهي بهتر از تكيه بر هاشمي يافت تا بتواند بماند.

احمدي‌نژاد اولين شعبده‌ي اين دستياران جديد رهبري نبود و آخري هم نخواهد بود. چنان كه در اين انتخابات به پاي آن ايستادند و چه‌ها كه نكردند تا ناخودي‌ها در قدرت نباشند. در آن جمعه‌ي سياه علاوه بر شاخ و شانه كشيدن و اشك ريختن، خامنه‌اي رسما گفت كه ديگر هاشمي همه‌كس‌اش نيست و قربان دست و پاي بلوري احمدي نژاد رفت.

گمان خامنه‌اي بر اين است كه اين بولدزري كه بي‌منطق و تامل مي‌كوبد و خراب مي‌كند و جلو مي‌رود و هيچ حرفي را شنوا نيست، مركب خوبي‌ست تا همه‌چيز را چنان كه خود دوست دارد، ترتيب دهد. اوست كه مي‌تواند از دانشگاه پادگان بسازد و از دانش نه شاخه‌ي فني و كاربردي آن بلكه انساني و اجتماعي‌اش جز تاويلي اسلامي، انقلابي و ناچسب باقي نگذارد.

خامنه‌اي گمان مي‌كند كه فرمان اين بولدوزر و افسار اين مركب در دست خودش هست و خواهد ماند. بي‌خبر كه آن مافيايي كه اين ولد چموش را پس انداخته، كامندر است نه او. چه افسوس خواهد خورد زماني كه اين بولدوزر به پشت ديوار بيت او برسد.

قصاب مطبوعات رفت

از رفتن قاتل اگر نمي‌شود خوش‌حالي كرد مي‌توان دست‌كم به ياد مقتولان بود. از قامت اين مرد بايد مجسمه‌اي ساخت و در جايي از شهر نصب كرد و نام آن را قصاب مطبوعات گذاشت. تا هميشه و همه يادشان باشد كه چه سريع و ساده بر دهان‌ها مهر زدند و قلم‌ها را شكستند.

اميد است تاريخ تقبيح شايسته‌اي از اين مرد و مرداني از اين دست كند چنان كه هنوز هم در تاريخ آمريكا مك‌كارتي و مك‌كارتيسم ننگي ماندگار و نقطه‌اي سياه است. با اين تفاوت كه اگر در آن‌جا يكي چنين بود، اين‌جا اكثر زمام‌داران چنين اند، اگر نگوييم همه.

قصاب اگر رفت اما قصابي همچنان باز است. نه خط و مشي آن مقامات عالي‌رتبه عوض شده و نه عقلانيت به سيستم مديريت كشور بازگشته، اما جاي خوش‌حالي‌ست به هر حال، يكي از خيل آن‌ها كم.