فرعونيت نظام

اين انتخابات نعمت بود. در كمتر از يك ماه تا روز انتخابات احمدي‌نژاد چنان متزلزل شد و به لرزه افتاد كه وادار شد دست به هر خدعه و نيرنگي بزند تا بماند. آخرين آن تقلب در انتخابات بود. اما اعتراضات بعد از انتخابات و پا به ميدان گذاشتن خامنه‌اي بازي را به گونه‌اي ديگر عوض كرد.

در كمتر از يك ماه بعد از انتخابات اين‌بار نوبت خامنه‌اي بود تا فرو ريزد. بسياري كسان بودند كه بايد سنگ از آسمان مي‌باريد تا به نظام حاكم و شخص خامنه‌اي بدگمان و بي‌اعتماد مي‌شدند. خامنه‌اي با رفتارش بعد از انتخابات علي‌الخصوص تهديد به سركوبي مردم و انجام آن، به گونه‌اي نقاب از چهره كشيد كه وفاداران معتقد سابق به بي‌باوران و منتقدان نااميد نظام و رهبري تبديل شدند.

در واقع ميرحسين موسوي با نحوه‌ي برخورد و سياست‌هاي تبليغي‌اش پيش از انتخابات به پايگاه اجتماعي احمدي‌نژاد حمله برد و موفقيت نسبي هم به دست آورد چنان كه تعداد قابل توجهي از مذهبي‌ها و انقلابي‌ها هم به حمايت از او پرداختند و حتا بسياري از مردم طبقات پايين اقتصادي كه از نتايج سياست‌هاي اقتصادي دولت احمدي‌نژاد روگردان بودند.

اما پس از انتخابات و حوادثي كه بعد از آن اتفاق افتاد و پافشاري ميرحسين موسوي بر ابطال انتخابات و تن ندادن‌اش به خواست خامنه‌اي، اين بار موسوي به پايگاه اجتماعي رهبر كشور حمله كرد و خواسته و ناخواسته چون موريانه‌اي پايه‌هاي اقتدار و مشروعيت و محبوبيت او را سست و ويران كرد.

هر چند برخي از اصلاح‌طلبان اين اتفاقات را نفي جمهوريت دانسته‌اند و حتا برخي پا فراتر نهاده‌اند و اين اتفاقات و علي‌الخصوص رفتار مستبدانه‌ي خامنه‌اي را نفي اسلاميت آن دانسته‌اند. از نظر من هر دوي اين دو امر مدت‌ها قبل‌تر از دست رفته بودند و هيچ‌كدام امر تازه‌اي نيست كه رخ داده باشد.

شايد بتوان گفت اين دوستان تازه خبر شده‌اند كه هر دو پايه‌ي نظام جمهوري اسلامي ايران فرو ريخته و در حال فرو ريختن است. به نظر من اتفاقات اخير را بيش‌تر مي‌توان كشف فرعونيت نظام دانست كه بسياري از افراد ناديده گرفته بودند اش.

فرعونيتي كه به شكل جنون قدرت براي سركوب مردم و تكيه زدن بر زور باتوم و پوتين نمود يافت.