هر چند شادي از مرگ هيچ انساني خوشايند نيست، اما گاهي هر چه تلاش كنيم نمي‌توان از كشته شدن ديكتاتورهايي كه سال‌هاي سال كشورها را به بيراهه برده‌اند و اميد و خواست جامعه را ناديده گرفته‌اند، خوشحال نباشيم. ديكتاتورهايي كه به سبب خودشيفتگي و دور افتادن از عقلانيت، عليلي بيمار را مي‌مانند كه تقلاكنان خود را به سختي و با تحميل هزينه‌ي زياد بر جامعه، سرپا نگاه مي‌دارند. تداوم در قدرت ماندني كه به بهاي نابودي اميد و آرزو و تخريب آينده‌ي كشورها تمام مي‌شود. اميد كه جسم عليل تمام ديكتاتورها از راه ملت‌ها كنار روند و مردم منطقه نفسي تازه كنند و در هوايي تازه گام بردارند و سرنوشت انقلاب و اعتراض‌شان عاقبت به خير شود.